Moda, styl gwiazd, plotki

 

Wyjazd do Kołobrzegu zbliżał się nieubłaganie, normalnie szalałabym, popadając w coraz większą rozpacz próbując skompletować odzież niezbędną, wskazaną i pożądaną. W kwestii tej ostatniej moja szafa nic mi nie mogła zaoferować, ja jednak nie pognałam, co niewątpliwie uczyniłabym gdyby mój ojciec nie rozpoczął swojej dziwacznej krucjaty na rzecz równouprawnienia, do sklepu by robiąc na karcie debet bliski wyjącego i błyskającego na czerwono maksimum, zakupić coś wymarzonego.

Zupełnie nie mogę zająć się sobą, moja rodzina najwyraźniej postanowiła przestać być wzorcową i mówiąc obrazowo staczamy się po równi pochyłej. Ojciec dalej szaleje, kupił sobie powycierane jeansy, podniszczoną skórzaną kurtkę i buty na dziwacznej podeszwie. Do tego dołóżmy krucze włosy, srebrny sygnet, upiorne pekaesy i dwudniowy zarost - efekt straszny,

 

 

Zawsze myślałam, że to ja jestem w rodzinie czarną owcą... Otóż nie jestem, a nawet jeżeli, to nie jedyną... Wczoraj w naszym domu rozegrały się dantejskie sceny, wieczorem po pracy, jak zresztą każdego dnia, do domu wrócił ojciec więc mama zawołała nas na jedyny wspólny posiłek - kolację, zwlokłam się niechętnie z fotela, gdzie rozparta czytałam po raz nie wiem który, "Lesia" Chmielewskiej. Niechętnie, bo poprzedniego dnia solennie przysięgłam sobie, że nie będę jadła kolacji, gdyż nie wiedzieć dlaczego, moje ulubione jeansy, jakoś dziwnie zrobiły się opięte...,

Korzystam, że Romcia, upiorne dziecko przestaje chrapać o 5 rano, nie, nie dlatego, że jakoś cudownie działa na jej trzeci migdał ta wczesna pora. Romcia po prostu o 5 rano wstaje. No więc  wtedy ja próbuję choć trochę się zdrzemnąć, zagroziłam jej, że jak mnie obudzi to ją uduszę w afekcie i każdy sąd mnie uniewinni. Tym razem jednak nie dane było mi spać, najpierw usłyszałam dzwonek komórki.

 

Jestem nieprzytomna z niewyspania, Romcia zgodnie z zamysłem mojej mamy śpi w moim pokoju... i chrapie, jak prosię, jak stary facet, już sama nie wiem jak co.

   Ciotka Renata przyleciała wraz z Romcią tak jak uprzejmie zapowiedziała. Tatuś na wszelki wypadek wyposażył drzwi do gabinetu
w solidny zamek. Mój upiorny braciszek wyjechał radośnie na kolejny obóz, Iśka małpa, jedna z tym od organu, serca znaczy, wylatywała dzisiaj na Ibizę.

      Iśka wsiąkła z kretesem, Pan Serce zaanektował moją przyjaciółkę zupełnie i miałam wrażenie, że odseparowuje ją od znajomych, a ode mnie szczególnie. Czasami dzwoniła szczebiocząc o swoim szczęściu i rychłym ślubie. O ślubie, moja przyjaciółka z zapędami feministycznymi. Naprawdę się o nią bałam, poza tym czułam się opuszczona, no i... tak, tak brakowało mi mojej dawnej zwariowanej Iśki...

        Iśka chyba dochodziła do siebie, ale cierpiała zupełnie jak nie ona, w milczeniu. Normalnie wypłakiwała mi się w mankiet kilka dni, a tu proszę cisza... Dałam jej dwa dni, ale kiedy trzeci dzień nie dzwoniła postanowiłam, że dość, koniec, najwyższa pora zmierzyć się z rzeczywistością. To znaczy najwyższa pora żeby Iśka się zmierzyła. Zadzwoniłam, odebrała, ale w słuchawce rozległo się rzężenie, wybrałam numer jeszcze raz, złorzecząc że zżera mi minuty, a tu jakieś zakłócenia na łączach.

Biedna Iśka, fakt, bywa wredna, ale tym razem jest mi jej naprawdę żal, siedziała u mnie prawie pół nocy, wysmarkała dwie rolki papieru toaletowego, wypiła pigwową nalewkę mojego ojca, następnie potoczywszy wokół pijanym spojrzeniem (tatuś nie żałował spirytusu) wystękała - zamów mi taksówkę. Czknęła, zalała się po raz setny łzami i zaczęła się rozglądać za czymś do smarkania, bo papier się skończył. Ponieważ jej wzrok  niebezpiecznie utknął w moich zasłonach czym prędzej zadzwoniłam po taksówkę. Iśka zadowoliła się ręcznikiem papierowym.
- Nienawidzę ich - chlipała - nienawidzę tych fałszywych, dwulicowych padalców. Odprowadziłam ją do taksówki, wsiadając Iśka spojrzała na kierowcę z wyraźnym obrzydzeniem - no i tutaj także, siedzi taki, gapi się jakby co chciał - warknęła widząc pytające spojrzenie pana za kierownicą. Zanim zdążyłam zareagować, pan, najwyraźniej z tego bardziej ucywilizowanego gatunku męskiego, ze stoickim spokojem odparł

Iśka zadzwoniła tradycyjnie niemal w środku nocy obwieszczając, że mamy braki w wykształceniu ogólnym i, ze ona, Iśka znaczy, ma zamiar nad nami popracować.
Trochę się przestraszyłam, bo genialne pomysły mojej przyjaciółki wielokrotnie wyłaziły mi bokiem, gdybym wiedziała, czym tym razem mi wylezą, to trzasnęłabym słuchawką i zabarykadowała drzwi.
Następnie Iśka poinformowała mnie, że przygotowuje dla nas "program odnowy kulturalnej" (skąd ona wzięła tę nazwę?!)

Zupełnie, ale to zupełnie nie rozumiem, jak to jest, że niektórym wszystko się udaje, nawet gdy za bardzo się nie starają, a innym zawsze wiatr w oczy. Ten wiatr
w oczy to mnie…
Najpierw pokłóciłam się z Iśką, postanowiłyśmy zmienić profil naszej działalności. Ja chciałam opiekować się dziećmi, Iśka stwierdziła, że dzieci są za przeproszeniem gorsze niż te psy, które miałyśmy wyprowadzać.

No i niech ktoś mi powie, że nade mną nie wisi jakaś klątwa….Tatuś mnie wydziedziczy, mamusia nie obroni, braciszek będzie się cieszył… tak, to już pewne… może powinnam być zadowolona, że zostanę skazana tylko na banicję finansową, a nie na przykład na karę eksmisji… Póki co, rodzice nie odzywają się do mnie, a Tomaszek, mój 15 – letni brat, rechocze pokątnie…

Wieczorem położyłam się do łóżka w ubraniu, niezmytym makijażu i butach. Tak właśnie skończył się pierwszy, niezwykle obfitujący w traumatyczne przeżycia, dzień naszej działalności zarobkowej. Fakt – przygotowałyśmy się sumiennie – stroje robocze i wiedza o psach  - czegóż chcieć więcej w kontekście pracy wyprowadzacza (czki) psów. A jednak!

Postanowiłyśmy z Iśką bardzo starannie przygotować się do naszej ,działalności zarobkowej - nie tylko rozwiesiłyśmy w całym mieście ogłoszenia, oczywiście kłócąc się wcześniej o ich treść, szatę graficzną i format, ale uznając, że tylko profesjonalne podejście do rzeczy zagwarantuje nam stałych klientów, nabyłyśmy w ciucholandzie dżinsowe ogrodniczki i jednakowe koszulki, jak również czapeczki bejsbolowe. Te ostatnie w celu małego kamufalużu, bo przecież może się zdarzyć, że nie będziemy chciały ujawniać naszej tożsamości. Przygotowania objęły także merytoryczną stronę przedsięwzięcia.

Wczoraj wieczorem podjęłyśmy z Iśką bardzo ważne postanowienie. Skoro jesteśmy młode, piękne, inteligentne, staniemy się także bardziej przedsiębiorcze. Ha, jesteśmy skazane na sukces!

Wiosna, wiosna i co z tego?! – z furią kopnęłam szafę, której drzwi oczywiście w tym momencie złośliwie się otworzyły wypuszczając z czeluści część mojej garderoby. Garderoby wpychanej pracowicie na dno szafy z zamiarem starannego uporządkowania. Kiedyś. Niebawem. Chyba.

Iśka wpadła do mojego pokoju jak piorun kulisty (oj bardzo kulisty odkąd zastosowała dietę cud, a później dopadł ją efekt jo-jo) zjawiła się potrząsając rozwianą blond czupryną (zaraz, zaraz, czy ona wczoraj nie miała przypadkiem na głowie płomiennie rudej fryzury?). Pojawiła się zatem i z szybkością karabinu maszynowego zaczęła wyrzucać z siebie słowa.

Kiedy rzucił mnie mój narzeczony Uroczy Piotrunio miałam do wyboru:
– w akcie rozpaczy skoczyć z mostu do rzeki,
– zamordować go z zemsty, oczywiście w afekcie,